Güneş Yakartepe Kimdir, Sözlük ve Piyano
Hoşgeldiniz
Giriş / Kayıt Ol

Enstrümantal GÜLPEMBE Barış Manço Slow Gül Pembe Ufak Çocuk Genç Piyanist Gul Gülüm Video Mp3 Sesler

Özel Video

Teşekkürler! Arkadaşlarınıza da önerin!

URL

Bu videoyu beğenmediniz. Dikkate alacağız!

Sorry, only registred users can create playlists.
URL



Açıklama

Enstrümantel Türk Pop Müziklerini Piyano Tuş Sesleri ile Dinlediniz mi?. Şarkılarımızı ÇokSesli (Polifoni) Form ile Acaba Sevecek misiniz?
Piyanist Güneş Yakartepe, "Barış Manço GülPembe " Şarkısını Piyano Notalarını yazdı, Polifonik Şekil ile Piyano çaldı.
Enstrümantal Türk Pop Müziklerini Solo Piyano Resitali Serisi: 11
Çok sevilen Muziklerimizi Piyano ile Dinleyince Umarım Güzel Bulursunuz, Umarım Hoşunuza Gider.
Yorumlarınızı ve Eleştirilerinizi bekliyorum. Sevgi ve Saygılar...
Barış Mançonun Gülpembe Şarkısının Hikayesi
Vatanından okyanuslarca uzak bir diyarda, yine uzun bir ders gününün ardından okuldan çıkıp arabaya yürümüştü. Adımları ağır ağırdı. Sanki günün bütün telâşı omuzlarında bir yük halindeydi. Belki bedenî bir yorgunluğu yoktu, zihnî yorgunluğun da üstesinden gelebilirdi. Ama o kalbî inkisar ve mahcûbiyetlerin ağında kıvrım kıvrım yaşamak yok mu! Ve o her lâhza, benliğine sinen Sevgili’nin kokusundan mahrum olacağı korkusuyla tir tir titreme.

Arabaya binip huzur bulduğu atmosfere, kader birliği yaptığı arkadaşlarının yanına doğru yola çıktı. Eli gayr-i ihtiyarî kaset kutusuna gitmişti. Teybin sesini de hafif açtı. Hava bulutlu idi. Sema ağlamaya yüz tutmuştu. Birden, kasetten gelen musiki sesiyle irkildi. İhtimal, kaseti arabaya misafir olanlardan biri bırakmıştı. Çünkü iyi bildiği, ama hiç beklemediği sözler duyuyordu. Biraz kulak verdi. Az dinledi. Çoktan gözleri buğu buğu olmuştu. Semadan önce, şıpır şıpır yaş dökmeye durmuştu.
Barış Manço, Gülpembe’yi söylüyordu. Her ne kadar o, şarkıda babaannesini kasdetse de, yıllarca birçok âşık; ‘Gülpembe’ye bir başka mânâ yüklemiş ve onun mısralarında, asırlara meydan okuyan sevgilerinin ifadesini bulmuşlardı.

Sen gülünce güller açar Gülpembe,
Bülbüller seni söyler, biz dinlerdik.
Sen gelince bahar gelir Gülpembe,
Dereler seni çağlar, sevinirdik.

O, bunları dinlerken sema da, hem şarkıya hem de onun yanaklarından süzülen yaşlara dem tutmaya başlamıştı. Sanki her damla, ölmesinden korktuğu kalbine âb-ı hayat olmaya koşuyordu. Dinliyor, ağlıyor, karanlık odalarda herkesten uzak, sevgiliye aşk mısraları dizdiği anları hatırlıyor ve hayalini ondört asır öncesinde gezdiriyordu.

Asırlar boyu inananların Gülpembe’si, Hz. Muhammed (sas) olmuştu. O gülünce hepsinin yüzünde tebessüm belirirdi. O, ashabının arasına katılınca etraftaki karlar-buzlar erir, kar çiçekleri zuhur ederdi. Dağ-taş, ova-oba hep o Sevgili’den nağmeler fısıldardı. O’nun olduğu iklimler, cennet yamaçlarını kıskandıracak kadar bahar renkleriyle dolar ve etrafındakiler de o renklerle boyanırlardı.
Güz yağmurlarıyla bir gün göçtün gittin,
İnanamadık Gülpembe.
Bizim iller sessiz, bizim iller sensiz,
Olamadı Gül pembe.

Bu son sözlerle, ağlaması hıçkırığa dönüşmüştü. Bu hıçkırıklar, sadece ondört asır önceki bir irtihal, öteye göç için değildi. Bu gidiş, asırlarca ağlanmaya değecek bir göç olsa da; o, O’na ayırdığı kalbe, başka şeylerin girebileceği endişesiyle ağlıyordu.. ağlıyor ve artık iyice ağırlaşan başını direksiyona bırakıp iç çekmelerle boğuşurken, "Gülpembe, bir bülbülün olup bin dil ile seni şakıyamayacaksam, ne kıymeti var birkaç yabancı dil öğrenmenin; gönlümü, dilimin önüne geçirip onu seninle dolduramayacaksam, ne mânâsı var çekilen bunca çilenin. Ne olur Gül pembe, eğer seninle Eğer senin gül kokunu her tarafa yayamayacaksam, şefaat et de bitsin bu dünya zindanım hemen." diyordu.
Tekrar yola koyulduğunda sevgiyi, aşkı, kalbi düşünüyordu: Âşıklar hep sevgilileriyle beraberdir; mekân, zaman onların bu beraberliğine mâni olamaz. Hattâ onlar, milyonlar arasında bile yalnızdırlar, bu yalnızlıklarını sadece O’nunla giderirler. Kesrette vahdeti yakalamışlardır. Ayaklarının biri, yetmişiki millet içinde de olsa, diğerini Sevgili’nin kapısına bağlamışlardır. Hep O’nu söyler, O’nu duyar, O’nu dinler ve O’nu anarlar. Bu sevgilerini de, bazen "su" ile dile getirir; bazen "yağmur" der, semayla beraber ağlayarak ve rahmet damlalarını intizar ederek ifade eder; bazen "rüzgâr"a aşk bestelerini yükleyip "Medine’nin Gülü"ne gönderirler; bir başka zaman da "Sen" diye diye inler ve Sevgili’nin olmadığı cennetleri çöl kabul ederler. Âşıklara göre, O’nun olmadığı yerler ıssız, O’nun adının geçmediği sözler de bereketsizdir.
Kaldığı yere, yuvadan daha sıcak mekâna vardığında gözleri kıpkırmızı ve yanakları da al aldı.

Fazlasını Göster

Yorum Yazın

Yorumlar

Henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yapın.
RSS